کیمیاگر

ای دوست! شکر بهتر یا آنکه شکر سازد؟
خوبیِ قمر بهتر یا آنکه قمر سازد؟

برخیز که پر کنیم پیمانه ز می
زان پیش که پر کنند پیمانهی ما

پرندهها و کودکان را به آدمها ترجیح میدهم.

کسی در من مدام آوازهای غمگین میخواند.

جانم بگیر و صحبت جانانهام ببخش

کیمیاگر...

ای دوست! شکر بهتر یا آنکه شکر سازد؟
خوبیِ قمر بهتر یا آنکه قمر سازد؟

برخیز که پر کنیم پیمانه ز می
زان پیش که پر کنند پیمانهی ما

پرندهها و کودکان را به آدمها ترجیح میدهم.

کسی در من مدام آوازهای غمگین میخواند.

جانم بگیر و صحبت جانانهام ببخش

کیمیاگر...

 قطرههای دریاچه، رود شدنددریا خواهند شد دیر یا زودکسی نمیتواند به رفتن بگوید نروقطرهها فعل شدهاندکسی نمیتواند جلوی رفتن را بگیرد.قطرهها جوانه کاشتندجوانهها درخت شدنددرختها پرنده آوردندپرندهها، امید به زندگیو ما به حرکت میافتیم چون امید داریمامید که روزی خنجر روی گلویمان بودحالا با ما در خیابانها راه میروددر چشمهایمان فوت میکندو به بدنهایمان جرقههای ذوق تزریق میکندما طبیعتیمکارمان را بلدیممیشکفیم، راه میافتیم، میخوانیمما گلیم، رودیم، پرندهایمما میمانیم کیمیاگر...